WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Co robią z ciałami? - Wracaj do pracy.
Nie! Nie tknę kolejnego trupa, dopóki nie powiesz, po co to robię.
Dowiesz się.
- Kiedy? - Gdy nadejdzie czas.
Wracaj do pracy.
- Kiedy zagram w grę? - Jaką?
Nie wiesz? W twarze.
Już próbowałaś. Przegrałaś.
- Nie wiedziałam, że gram. - Kim jesteś?
- Nikim. - Wracaj do pracy.
Kim ty jesteś? Co tu robisz i jak tu trafiłaś?
Przybyłam z Westeros, jak ty.
Jestem córką lorda, jak ty.
Byłam jedynaczką. Dziedziczką fortuny.
Matka zmarła.
Ojciec wziął drugą żonę, a ona urodziła dziewczynkę.
Macocha nie chciała, by jej córeczka miała rywalkę,
więc postanowiła mnie otruć.
Dowiedziałam się i poprosiłam o pomoc Człowieka Bez Twarzy.
Mój ojciec znów owdowiał.
A ja zaczęłam służyć.
To prawda czy kłamstwo?
- Słucham? - Uwierzyłaś w moje słowa?
Wracaj do pracy.
Kim jesteś?
Arya.
- Skąd przybyłaś? - Z Westeros.
Mój dom to Winterfell.
Jestem najmłodszą córką lorda Starka, który zginął w bitwie.
- Kłamstwo. - Został stracony,
a ja uciekłam.
Zabiłam stajennego. Wbiłam mu miecz w plecy.
- Kłamstwo. - Dźgnęłam go w brzuch.
Próbowałam odszukać matkę i brata, ale zostali zamordowani przez Freya.
Porwał mnie zbir o imieniu Polliver.
Ogar, Sandor Clegane!
Został ranny w walce.
Błagał, bym go dobiła, a ja po prostu odeszłam.
Żeby cierpiał. Nienawidziłam go.
Nienawidziłam go!
To nie jest kłamstwo!
Dziewczynka okłamuje mnie, Boga o Wielu Twarzach
i siebie. Naprawdę chce być nikim?
Tak.
Nie będę dłużej grać w tę głupią grę!
Ona się nigdy nie kończy.
Gdzie te wioski, które mieliśmy znaleźć?
- Nie przetrwamy na korzonkach. - Ja przetrwam.
- Nie czujesz głodu? - Oczywiście, że czuję.
Jesteś najgorszym towarzyszem podróży, jakiego spotkałem.
- Nie jestem twoim towarzyszem. - Podróżujemy.
- We własnym towarzystwie. - Nigdy się nie zamykasz?
Do Pentos przypłynąłem w skrzyni. Nie wymówiłem ani słowa!
Dlaczego?
Nagle cię to ciekawi?
Nie zastanawiałeś się, jak trafiłem do burdelu w Volantis?
Wiem, że trafiałeś już do wielu.
Zabiłem ojca.
Chciał mnie ściąć za coś, czego nie zrobiłem.
I pieprzył moją ukochaną.
Twój ojciec był przynajmniej porządny.
- Co o nim wiesz? - Spotkałem go. Na Murze.
Pytałem o jego ludzi,
a on znał każdego.
Naprawdę o nich dbał.
Jak to u nich mówią:
"Nie ujrzymy już takiego jak on".
Nie wiedziałeś.
Przykro mi. Naprawdę.
Jak?
- Znam tylko pogłoski. - Jak?
Poprowadził ludzi za Mur.
Wybuchł bunt. Zginął z rąk własnych ludzi.
Musimy ruszać.
Nie mam już dokąd iść.
Byłem u wszystkich uzdrawiaczy.
Wydałem wszystkie pieniądze.
Cierpi nieznośne męki.
Niech to się skończy.
Boli.
Wiem.
Nie bój się.
Byłam taka jak ty.
Chorowałam.
Umierałam.
Ale ojciec nie dawał za wygraną.
Kochał mnie.
Najbardziej na świecie. Jak twój ciebie.
Dlatego przyniósł mnie tutaj.
Modlił się do Boga o Wielu Twarzach.
Wypiłam wodę z fontanny.
Uzdrowiła mnie.
Teraz służę bogu.
Nie chcesz dłużej cierpieć?
Wypij.
Dziewczynka jest gotowa
oddać uszy, nos, język,
nadzieję i marzenia, miłość i nienawiść, wszystko,
co czyni ją tym, kim jest?
Na zawsze?
Nie.
Dziewczynka nie może być nikim.
Ale może się stać kimś innym.
Dlaczego Daenerys? Czy jest tego warta?
O ile pamiętam, Mormontowie walczyli przeciwko Targaryenom.
- Wierzysz? - W wiele rzeczy.
W coś większego od nas, bogów, przeznaczenie?
Wierzysz, że istnieje plan?
Nie.
Byłem sceptykiem, jak ty.
Potem ujrzałem dziewczynę, która wniosła w ogień smocze jaja.
Myślałem, że w popiele znajdę jej kości,
a zobaczyłem ją,
Daenerys, nietkniętą przez ogień,
tulącą małe smoki.
Słyszałeś śpiew małych smoków?
Nie.
Wtedy zmieniłem zdanie.
- Nie musi być dobrą królową. - Wiem.
Targaryenowie słyną z szaleństwa. Co będzie, gdy już podbije świat?
Nastąpi tysiąc lat pokoju?
- Najpierw musimy go podbić. - My?
Załóżmy, że ci się uda.
Ucieszy się z twojego prezentu,
zetnie mi głowę, a tobie przywróci pozycję.
Staniesz na czele armii i podbijesz całe Westeros.
A potem będziesz patrzył, jak zasiada na Żelaznym Tronie.
- Co dalej? - Będzie władać.
Królowa, która nie spędziła dnia w Westeros, powinna nim władać?
- Ma prawo. - Jakie?
Po ojcu, który dla rozrywki palił ludzi żywcem?
- Statek niewolniczy. - Na kotwicy?
- Zeszli na ląd po... - Wodę.
Waleczny jesteś.
- Do kopalni soli? - Albo na galery.
- Wygląda na silnego. - A karzeł?
Bezwartościowy.
- Poderżnij mu gardło. - Czekaj! Porozmawiajmy o tym!
I urżnij kutasa. Kosztują fortunę. Mają magiczne właściwości.
Czekaj!
Kupiec nie zapłaci za uciętego kutasa!
Skąd będzie wiedział, że uciąłeś go karłowi?
- Jak to udowodnisz? - Pokażę małego kutasa.
Zapewniam, że nie.
Niech żyje, dopóki nie znajdziemy kupca.
- Daenerys zniosła niewolnictwo. - Płyniemy do Volantis.
A ona otworzyła areny.
Tam nie walczą ludzie wolni.
Areny w Meereen?
Ciesz się. Będziesz bogaty.
Patrzysz na wielkiego rycerza z Siedmiu Królestw.
- Na niego! - On?
Ma jakieś 60 lat.
Nie wygląda na młodzieniaszka, każdy to widzi,
ale wiedz, że walczył w co najmniej stu bitwach!
Piszą o nim pieśni!
To prawda?
Wygrał turniej w Lannisporcie. Wysadził z siodła Jaimego Lannistera!
- Królobójcę! - Turniej?
Chcesz mi zaimponować? To zabawa dla pięknisiów.
- W Meereen zjedzą go na surowo. - Zabiłem dothrackiego krwawego jeźdźca.
- Kłamiesz. - Nie.
Nazywał się Qotho. Był krwawym jeźdźcem Khala Drogo.
Zabierz mnie na arenę, daj mi miecz, a udowodnię swoją wartość.
Dla dzieci!
- Lordzie Baelish! - Tak?
Lancel Lannister.
Brat Lancel.
- Porzuciliśmy rody. - Ty nawet wielki.
Miasto się zmieniło.
Rozbiliśmy beczki z winem i posągi fałszywych bogów.
Przepędziliśmy bluźnierców.
Doskonała robota.
Wzywa mnie królowa matka.
Mam ją powiadomić, że się spóźnię?
Stąpaj ostrożnie.
Nie lubimy tu takich, co kupczą ciałem innych.
Obaj kupczymy, bracie Lancelu,
ale mój towar daje więcej radości.
Czy to roztropne, pani,
- trzymać w lochu dziedzica Wysogrodu? - Trzyma go tam Wiara.
Którą uzbroiłaś ty.
Król, a on nie odpowiada za czyny ser Lorasa.
- Tyrellowie nie przełkną zniewagi. - Tyrellowie?
To mnie znieważono. Mój wybranek wolał towarzystwo chłopców.
Ludzie dokonują dziwnych wyborów.
Właśnie.
Choćby Lysa Arryn.
Odrażająca kobieta.
Wybacz.
Wciąż nosisz żałobę.
Lysa była dobrą kobietą.
- Łagodną. - Oboje wiemy, że nie.
Żal mi jej syna.
Jak to dobrze, że młody lord znów ma ojca, który nim pokieruje.
Utrata rodziców to dla młodego człowieka tragedia.
Czy w razie wojny Dolina poprze króla?
Lord Robin słucha moich rad.
- A ja jestem lojalny wobec korony. - Cieszę się.
To wszystko?
Jest jeszcze jedna sprawa, o której nie ważyłem się pisać.
Nakazałaś mi odszukać Aryę Stark.
Niestety zawiodłem.
Lecz znalazłem Sansę.
Żywą i zdrową.
Jest już w domu. W Winterfell.
Niemożliwe.
Moje źródła są pewne.
Roose Bolton chce ją wydać za Ramsaya,
bękarta, którego przypuścił do rodu.
Mój ojciec dał Boltonowi namiestnictwo.
W nagrodę za zgładzenie króla, któremu służył.
Tylko głupiec ufa zdrajcy.
Ślub z córką Starka daje pewniejsze prawa do północy
- niż sojusz ze znienawidzonym rodem. - Obedrę łotrów ze skóry!
Ojca i bękarta!
- Zalecam cierpliwość. - Co?!
Sansa uczestniczyła w spisku. Roose to zdrajca!
Stannis Baratheon też. Idzie na Winterfell.
Niech walczą.
Kiedy wrogowie korony skończą się wyrzynać,
- odzyskasz Winterfell. - Winterfell jest tysiące mil stąd.
Pogoda już się zmienia.
Dlatego trzeba uderzyć wkrótce, nim zwycięzca wyliże się z ran.
Kevan zbierze odpowiednie siły.
Mój wuj jest odważny jak mysz.
- A ser Jaime? - Posłałam go z tajną misją.
- Nie wiem, kiedy wróci. - A ja?
Rycerze Doliny są jednymi z najlepszych.
- Niestraszny im śnieg i chłód. - Wybacz, lordzie,
ale ty znasz się na pieniądzach i burdelach, nie na wojnie.
Nie wezmę wojsk Lannisterów i nie uszczuplę skarbca.
Co masz do stracenia? Właściciela burdelu?
- A jeśli wygrasz? - Dasz mi namiestnictwo północy.
Wieczorem pomówię z królem.
Przygotuje dekret.
Przysięgam, że nad Winterfell zawiśnie lew.
Uwierzę, kiedy zobaczę zatkniętą na pice głowę Sansy.
Powtarzam. Żyję po to, aby służyć.
Poproszę go jutro.
- A jeśli odmówi? - Nie.
Dość już czekamy.
Chcę, żebyś była moją żoną. Teraz.
- O co chodzi? - Chcesz mnie poślubić,
bo tak postanowiły nasze rody, czy...
- Nie możemy. Jeszcze. - Dlaczego?
- Bo ktoś nas zobaczy. - Będziesz moją żoną.
A ja będę twoim mężem.
Wolno nam spacerować po ogrodach.
Z iloma już spacerowałeś?
- Kiedy jesteś zazdrosna, zezujesz. - Wcale nie. Odpowiedz.
Piękna z nich para.
Dzieci Lannisterów i Martellów.
Nie wiedzą, jak bardzo to niebezpieczne.
- Musimy ich chronić. - Tak, mój książę.
Od dawna nie używałeś halabardy.
- Pamiętasz, jak się to robi? - Pamiętam.
Żona Dornijczyka była piękna jak poranek
A jej pocałunek cieplejszy od wiosny
Miecz Dornijczyka był z czarnej stali
A jego pocałunek najokrutniejszy
Żona Dornijczyka śpiewała przy kąpieli
Głosem słodkim niczym miód...
- Wystarczy. - Przerwałeś w najlepszym momencie.
Masz się ukrywać, a nie wyróżniać akcentem.
- Zakończenie jest najlepsze. - Poczeka. Tam.
Wodne Ogrody.
Łapiemy księżniczkę i co dalej?
Lubię improwizować.
Dlatego masz taką łapę.
Niezachwiani, nieugięci, niezłomni.
- Za Oberyna. - Za Oberyna.
Czuje się jak u siebie.
Myrcello!
Wujek Jaime?
- Co tu robisz? - Pomówmy na osobności.
- Trystane Martell. - Pobierzemy się.
- Wspaniale. Miło mi. - Nie spodziewaliśmy się ciebie.
Pozwól im pogadać, synku.
Nie rób głupot.
- To była głupota. - Musimy uciekać.
- Uderzyłeś go! - Nic mu nie będzie.
Kurwa mać!
Bierz ją!
Idziemy!
- Nie! - To nie jest prośba.
Rzucić broń!
Jestem Obara Sand!
Córka Oberyna Martella! Walczę za Dorne.
- Za kogo wy walczycie? - Rzucić broń!
Kiedy byłeś cały, moglibyśmy się mierzyć.
Nieźle jak na dziewczynkę.
Stać!
Już czuję gówno!
Nie zatrzymujcie się. Dalej!
Mają tylko pogłoski i plotki. To zwykły teatrzyk!
Gdyby zamknęli wszystkich miłośników chłopców w stolicy,
- zabrakłoby lochów dla reszty. - Loras i Renly nawet się nie kryli.
Renly wydupczył połowę stajennych w królestwie.
- I nikt o to nie dbał. - Był bratem króla.
A Loras jest bratem królowej. Tak być nie może.
- To sprawka Cersei. - Pewnie.
Chce nam dokuczyć i przypomnieć, gdzie nasze miejsce.
Odpocznij. Źle wyglądasz. Cersei zajmę się ja.
Mam za sobą długą podróż.
Odpocznij.
Odłóż pióro. Obie wiemy, że nic tam nie skrobiesz.
Słynny kolec Królowej Cierni.
I słynna królowa, w którą niejeden wbił kolec.
- Słucham? - Wiem, że to twoja sprawka.
- Jeśli przeprosisz... - Zrobię to. Kiedy dostanę Lorasa.
Ja też byłam w szoku, gdy został aresztowany przez Wiarę.
Nie lubię tych fanatyków, ale co może królowa matka?
Korona nie potrzebuje już armii, złota i pszenicy Tyrellów?
Zapewniam, że nasz sojusz pozostaje...
Wtrąciłaś naszą przyszłość do lochu i sądzisz, że sojusz się utrzyma?
Powtarzam, że nikogo nie uwięziłam.
- Zaś zawoalowane groźby... - Widzisz tu woal?
Sojusz Lannisterów z Tyrellami przyniósł królestwu pokój.
Chcesz, by znów pogrążyło się w chaosie wojny?
Nie ufałam twojemu ojcu. Nawet go nie lubiłam.
Ale szanowałam, bo nie był głupcem.
Wiedział, że nie każdego rywala należy zniszczyć.
My nie mamy rywali.
Wielki Septon chce dochodzenia, nie sądu.
Dyskretnego przesłuchania, by potwierdzić stawiane zarzuty.
To się nie uda, Loras wyjdzie na wolność,
sojusz przetrwa,
a my zapomnimy o tej niefortunnej rozmowie.
Żegnam cię.
Na temat ciebie i Renly'ego krąży wiele plotek.
Nie słucham plotek.
Wiem, jak bardzo rozpaczałeś po jego śmierci.
Czuwałeś przy nim, choć zbliżała się armia Stannisa.
Był moim przyjacielem i królem.
A nie Joffrey?
To jego ukoronowano w blasku Siedmiu.
Źle postąpiłem, popierając roszczenia Renly'ego.
Lecz król mi wybaczył.
Walczyłem za niego.
W zbroi Renly'ego.
- To takie ważne? - Zaprzeczasz zarzutom?
Cudzołóstwa,
pederastii, bluźnierstwa?
Oczywiście!
Nie dzieliłeś łoża z Renlym?
Nigdy.
- Ani z innym mężczyzną? - Nigdy.
To wszystko, ser Lorasie.
Wystarczy tej zabawy.
Wiara wzywa królową Margaery.
- Mnie? - Tak. Mamy do ciebie pytania.
- Jestem królową. - Oczywiście.
Według prawa
nawet królowie i królowe mają obowiązek
zeznawać wobec Siedmiu.
Co sądzisz o tych zarzutach, pani?
- Są kłamliwe. - Wszystkie?
- Tak. - Królowo,
czy przysięgasz na Siedmiu, że nie wiesz o niczym,
- co potwierdza winę twego brata? - Przysięgam.
Dziękuję, Wasza Miłość.
Znasz go?
Tak. Doskonale.
To ser Loras Tyrell.
Jak się spotkaliście?
Byłem jego giermkiem.
Spodobałem się mu, więc wezwał mnie do komnaty.
W jakim celu?
W komnacie oddawaliśmy się rozpuście.
- Spędziłeś z nim noc? - Wiele.
Łże! To kłamca!
Ktoś może potwierdzić twe słowa?
Tak.
Królowa.
Niedawno nakryła nas w łożu.
Nie zdziwiła się.
Te słowa rzucają cień na honor wielkiego rodu.
Uwierzymy giermkowi czy przyszłemu lordowi Wysogrodu?
Ma znamię.
Wysoko na udzie.
O kolorze wina, w kształcie Dorne.
Kłamca!
Co to ma znaczyć? Przepuśćcie nas.
Dowodów jest dość, by wytoczyć formalny proces.
Ser Lorasowi i królowej Margaery.
Co?
Za składanie fałszywych zeznań przed obliczem bogów.
Brać ją.
Tommenie!
Nie wolno wam. Jestem królową!
Jak śmiecie?!
- Czego chcesz? - Mam ci usłużyć podczas kąpieli.
Na pewno przed ślubem chcesz się umyć.
Jesteś piękna, ale musisz dbać, by się nie znudził.
Ramsay szybko się nudzi.
Możesz skończyć jak...
- inne. - Inne?
Nie wolno mi plotkować. Znów masz rude włosy.
- Po co się kryć? - Odpowiedz.
Najpierw była Kyra, córka kowala,
wysoka jak ty i równie piękna.
Mówiła i mówiła, bez przerwy.
Ramsay się znudził.
Potem była Violet. Miała piękne jasne włosy.
Zaszła w ciążę, a to bardzo nudne.
Potem Tansy. Słodka istota.
Niestety słodkie istoty szybko stają się...
nudne. Prawda?
- Zabrał mnie na polowanie. - Co?
Widziałaś ciało poszarpane przez psy?
Już nie jest ładne.
Dziś bierzesz ślub. Nie mówmy o takich sprawach.
- Jak ci na imię? - Myranda.
Od dawna go kochasz?
Myślałaś, że zawsze będziecie razem, a ja wszystko zepsułam.
Jestem Sansa Stark z Winterfell.
To mój dom. Nie przestraszysz mnie.
Skończyłaś kąpiel, pani?
Możesz iść.
Tak?
Zaprowadzę cię do boskiego lasu, pani.
- Ujmiesz moją rękę, pani? - Nie.
- Lord Ramsay kazał to zrobić. - Nie dotknę cię.
Proszę.
Ukarze mnie.
Co mnie to obchodzi?
Kto staje przed starymi bogami?
Sansa z rodu Starków.
By stać się żoną.
Dorosła kobieta, szlachetna i z dobrego rodu
błaga o błogosławieństwo bogów.
Kto ją bierze?
Ramsay z rodu Boltonów, dziedzic Dreadfort i Winterfell.
Kto ją oddaje?
Theon z rodu Greyjoyów, który był...
wychowankiem jej ojca.
Lady Sanso, weźmiesz tego mężczyznę?
Wezmę.
Jesteś zadowolona?
To dobrze. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Ojciec twierdzi, że jesteś dziewicą.
- Tak. - Dlaczego?
Dlaczego jesteś dziewicą?
Boisz się karłów?
Lord Tyrion był dla mnie miły.
Nie tknął mnie.
- Okłamujesz mnie? - Nie.
Kłamstwo w noc poślubną to wyjątkowo zły początek małżeństwa.
Jesteśmy małżeństwem. Musimy być wobec siebie szczerzy.
Prawda?
Tak.
Dobrze.
Rozbierz się.
Nie.
Ty zostaniesz.
Masz patrzeć.
Mam powtórzyć prośbę?
Nie znoszę tego.
Fetorze,
kazałem ci patrzeć.
Poznałeś ją jako dziewczynkę.
Patrz, jak staje się kobietą.
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński